NETFLIX ORYGINALNY
Witam, nazywam się Derren Brown.
Swoją karierę telewizyjną i sceniczną w Wielkiej Brytanii rozpocząłem,
uprawiając psychologiczny rodzaj magii,
który, przez ostatnie dwudziestolecie, wzbudził we mnie
głęboką ciekawość natury ludzkiej.
Program, który państwo obejrzą,
to eksperyment dotyczący podporządkowania społecznego,
w którym uczestniczy nieświadoma osoba
niemająca pojęcia, że bierze udział w programie.
Stawiamy sobie proste pytanie:
czy manipulacja za pomocą dobrze znanej presji społecznej
może skłonić nas do morderstwa?
Zapraszam na The Push.
Weź telefon i rób dokładnie tak, jak ćwiczyliśmy.
Piekarnia, mówi Greg. Słucham?
Mówi inspektor Monroe z komisariatu Hertfordshire.
Czy jest u państwa kobieta około 25-letnia,
szczupła, z warkoczem i dużym, czerwonym wózkiem?
Chwileczkę.
Dziękuję.
Tak, jest.
Dobrze. Ta kobieta jest znaną porywaczką dzieci.
To nie jest jej dziecko.
Musimy odciągnąć ją od wózka. Potrzebuję pana pomocy, dobrze?
Dobrze.
Dziękuję, Greg. Masz telefon komórkowy?
Tak.
Czy mógłbyś mi podać swój numer?
Nie rozłączaj się, ale zadzwonię też na komórkę, dobrze?
Właśnie dzwonię.
Halo, Greg. Tu inspektor Monroe.
Rozmawiajmy przez komórkę.
Telefon stacjonarny połóż obok ekspresu do kawy.
Tak.
Chciałbym teraz, żebyś podszedł do tej kobiety
i powiedział, że ktoś do niej dzwoni na telefon stacjonarny, dobrze?
Ty zostań przy wózku, dobrze?
Dobrze, mogę to zrobić.
Dziękuję.
Przepraszam, ktoś do pani dzwoni.
OK.
Telefon jest tam.
Weź wózek i od razu wyjdź.
Musimy zapewnić bezpieczeństwo dziecku. Od razu wyjdź z kawiarni.
Nie zatrzymuj się. Idź w kierunku głównej ulicy.
Dość ciekawa sytuacja, powiem szczerze.
Nie zatrzymuj się.
Jestem na zewnątrz, ale wygląda to dość dziwnie.
Mam czyjeś dziecko. Nie podoba mi się to.
Tom, przekonałeś właśnie nieznajomego, żeby ukradł dziecko.
Powiedz, jak się czujesz?
- To było coś okropnego. - Tak?
- Okropność. - No dobrze.
Gratuluję, udało ci się.
Choć oczywiście to, co zaplanowaliśmy, będzie o wiele gorsze.
Osoba, która dzwoniła, nie jest tak naprawdę policjantem.
Jest aktorem.
Tak samo jak kobieta w kafejce.
A dziecko było tylko repliką.
Ale sprzedawca był prawdziwy i o tym wszystkim nie wiedział,
dopóki mój zespół nie spotkał się z nim, żeby wyjaśnić.
- Sztuczne dziecko. - Właśnie!
W panice nie zauważyłem.
Zaskakująco łatwo jest udawać
bycie osobą z autorytetem, policjantem,
i rozkazać obcej osobie zrobienie czegoś, czego nigdy by nie zrobiła.
To ekstremalny przykład podporządkowania społecznego.
Wykonywania poleceń, robienia czegoś, bo ktoś inny mówi, że tak trzeba.
Autorytetem może być osoba, grupa osób o podobnych poglądach
lub ideologia.
Nie bądźcie zbyt mili.
Może on służyć do utrzymywania porządku,
ale również popychać ludzi do strasznych czynów.
Podporządkowanie społeczne to element życia.
Ewolucja nauczyła nas, że bezpieczniej być częścią tłumu.
Ale warto być świadomym związanych z nim zagrożeń. Zwłaszcza dziś.
Opracowałem eksperyment mający na celu zbadanie granic
tej cechy natury ludzkiej:
czy podporządkowanie społeczne można wykorzystać, aby nakłonić kogoś
do popchnięcia żywej istoty ludzkiej, które doprowadzi do jej śmierci?
Do eksperymentu potrzebny był zespół osób o konkretnych umiejętnościach.
Artyści od efektów specjalnych.
Cześć, Dave, bardzo mi miło.
Koordynator kaskaderów.
Wymyśliłem taki projekt...
I trupa zawodowych aktorów.
Czyli próbujemy przekonać kogoś do morderstwa?
Tak, to właśnie robimy.
Wreszcie potrzebowałem imponującego miejsca.
I wiarygodnej historyjki.
PCHNIJ. ZA WSZELKĄ CENĘ.
Nazywam się David Tennant.
Niezmiernie miło mi wspierać dziś PCHNIJ
i to, co robią.
Scenerią eksperymentu
jest inauguracja fundacji dla młodzieży PCHNIJ.
Gośćmi są potężne VIP-y i bogaci darczyńcy.
Główną atrakcją będzie aukcja charytatywna.
Przekonałem nawet znane osoby do nagrania wiadomości z życzeniami.
...aby wesprzeć PCHNIJ.
PCHNIJ robi niesamowite rzeczy.
Nowa fundacja potrzebująca popchnięcia.
Wszystko ma sprawiać wrażenie ważnej gali za wysoką stawkę.
Oczywiście to wszystko nieprawda.
W całym obiekcie ukryto ponad 50 kamer.
Siedemdziesięciu aktorów odegra skrupulatnie opracowany scenariusz.
Będę im udzielać wskazówek przez słuchawki
z ukrytego pomieszczenia.
OK, wszyscy gotowi? Zaczynamy.
72 MINUTY DO POPCHNIĘCIA
Ten program mówi o tym, jak chętnie oddajemy władzę nad swoim życiem
i jakie zagrożenia wiążą się z utratą tej kontroli.
Jest. Wchodzi.
Witam. Czym mogę służyć?
- Matt i Chris. - Tak.
Jestem Alex. Wicedyrektorka PCHNIJ.
Zaraz wejdą, Tom.
Wszystko zainscenizowano, aby zmanipulować tego mężczyznę,
który nie ma pojęcia, że jest nagrywany.
Przyjechał spotkać się z organizatorem
i nawiązać znajomości.
Panowie, witam.
Cześć, Matt. Dobrze cię widzieć. Tak się cieszę. Chris!
- Jak tam? - Cześć.
Podam coś do picia.
Oto Chris Kingston.
To 29-letni kawaler
i współdyrektor firmy drukarsko-projektowej.
Jest porządnym, zwykłym facetem, ogólnie zadowolonym ze swojego losu.
Pasjonat technologii, najbardziej ceni pracę i przyjaciół.
Na pierwszy rzut oka nie wygląda na osobę,
która mogłaby zepchnąć kogoś z dachu.
Chris przyszedł z partnerem z firmy,
który wie o eksperymencie. Partner wychodzi...
Mogę od ciebie zadzwonić? Rozładował mi się.
...i zabiera ze sobą telefon Chrisa.
Nic takiego, coś w domu.
- Sorry. - Nie ma sprawy.
- Tak... - Dzięki, stary.
Zaraz dojdzie do pierwszego momentu podporządkowania.
Stworzy to podwaliny pod polecenie
zepchnięcia kogoś z dachu.
Zaczynamy jednak od pasztecików.
- Kiedy się poznaliśmy... - Tom, przepraszam.
Mam problem z cateringiem. Dostaliśmy paszteciki mięsne.
Ale wegetariańskie, z jakiegoś powodu, jadą innym samochodem.
Wybacz, zostawiam to tobie.
Nic się nie stało.
Wiesz co? Mam pomysł.
Pomóż mi. Weź połowę tych i połóż tu.
Żeby... Świetnie.
Mamy nadzieję, że Chris chętnie wykona pierwsze polecenie Toma
dotyczące małych flag z napisem „danie wegetariańskie”.
Widzisz te flagi wegetariańskie? Wepchnij je tu.
- Daj kilka. - Serio?
Robi to?
Świetnie.
Nie przejął się.
Całkiem chętnie podpisał paszteciki jako wegetariańskie,
choć takie nie są i on dobrze o tym wie.
Jest to tak zwana technika „stopa w drzwiach”.
Wyświadczasz drobną przysługę,
która zwiększa skłonność do wyświadczenia większej.
Wszyscy będą pijani w sztok. Nie zauważą różnicy.
Chris uważa, że jest tu w interesach, nawiązuje znajomości.
Jednak dwa miesiące temu odpowiedział na mój wpis o castingu na Twitterze.
Ponad 2000 osób zgłosiło się do mojego nowego programu.
W tym Laura...
Myślałam, że to dobry pomysł.
Spróbować czegoś, czego nigdy wcześniej nie robiłam.
Martin...
Częścią mojej pracy jest pomaganie innym.
Nie zajmowanie się nimi, ale wyjaśnianie im różnych rzeczy.
Hannah...
Pomyślałam sobie: „Dlaczego nie?”. Zwykle...
nie robię odważnych rzeczy.
I Chris.
Nigdy się nie zgłaszałem.
Trochę się denerwuję.
Dwie 12-osobowe grupy finalistów zaproszono w różne dni
na wypełnienie dokumentów. Tak naprawdę był to test podporządkowania.
Trzy osoby po lewej to aktorzy.
Mają wstawać lub siadać, kiedy usłyszą to.
Wszyscy inni to prawdziwi wybrani kandydaci.
Nie otrzymali instrukcji poza prośbą o wypełnienie dokumentów.
Nasz zespół obserwował wszystko z innego pokoju.
Większe podporządkowanie społeczne
to częstsze szukanie wzoru, jak się zachować.
To będzie twoje miejsce.
Im więcej ludzi, tym większa presja, aby się dostosować.
W tym wypadku stać...
lub siadać.
Osoby nienaśladujące innych...
usunięto.
Musimy chyba niestety wyeliminować Amy.
Amy. Pozwól ze mną.
Kiedy mieliśmy komplet,
pozbyliśmy się aktorów.
Zostaliśmy z grupą podporządkowanych ludzi,
którzy wstawali i siadali,
chociaż nikt im tego nie polecił.
Witam.
Cześć.
Ostateczna czwórka.
Hannah, Laura, Martin i Chris.
- On jest chyba faworytem. - Tak.
To nasz gość.
Wszystkim kandydatom, w tym Chrisowi, powiedzieliśmy,
że nie zostali wybrani do programu, więc nikt się niczego nie spodziewał.
Eksperyment rozpoczęty.
Chris pozna zaraz głównego VIP-a, Berniego.
Cześć.
- Przepraszam, jest już Bernie. - Tak?
Przyprowadzić go czy wyjdziesz?
Daj nam chwilkę, zaraz przyjdziemy.
- Nie ma sprawy. - Dzięki, Alex.
To twoja szansa.
Porozmawiaj z nim, poznaj go.
Pewnie.
Bernie nie tylko podarował większość pozycji na aukcję,
ale wpłaci też pięć milionów funtów.
Serio?
Tak, poważny gracz.
Musimy mu dogodzić, dobra?
Bez pięciu milionów nie mamy ośrodków,
a tysiące dzieciaków swojej szansy.
Jasne.
- Gotowy? - Tak.
Dobra. Zostaw, dam ci nowy.
Weź to.
Ja wezmę to. Na zewnątrz...
jest stolik, na którym to położymy.
60 MINUT DO POPCHNIĘCIA
Po lewej powinien być stolik.
Wolny. Dobra, zostawmy je tu.
To Bernie.
- Bernie. - Jak leci?
Tak miło pana widzieć.
Nie ma sprawy. Chcę tu być.
Poznał pan Alex, zastępczynię...
Przestawisz samochód? Blokuje wjazd.
- Tylko nie zarysuj, kochana. - Postaram się.
- Dobrze. - Ten facet jest technicznym guru.
- Świetnie. - To Chris.
- Miło mi. - Informatyk?
- Tak. - Dobrze.
Zauważyli państwo może, że Chris nie ma na sobie stroju galowego.
Celowo nie powiedzieliśmy mu, że należy założyć garnitur.
W swojej zwykłej koszuli
będzie się czuł niżej w hierarchii społecznej niż inni.
Czy napije się pan... czegoś?
- Co tu mamy? - A na co ma pan ochotę?
Mamy wino, szampana.
Chętnie zacznę od szampana.
Świetnie. Małe skinienie Toma i Chris idzie po szampana.
A to zupełnie nie jego obowiązek.
Boże, nie jedzcie tego. Dziękuję.
Widział, jak Bernie bierze pasztecik.
Nic nie powiedział, więc jest jakby w zmowie,
uczestniczy w malutkim oszustwie z Tomem.
I znowu: to takie zaczepienie.
Niedługo zaczniemy.
Chętnie oprowadziłbym pana,
poopowiadał i zabrał pana na dach.
- Chris, mógłbyś wziąć torbę pana? - Pewnie.
To tylko małe elementy posłuszeństwa. Fałszywe wegetariańskie etykietki,
przyniesienie szampana, wzięcie torby Berniego.
Urosną jednak do momentu, kiedy Chris otrzyma polecenie
zepchnięcia kogoś z dachu.
Są tu na zewnątrz. Musimy poczekać.
Plan ściągnięcia tu Chrisa wdrożono
tuż po tym, jak wybrano go na teście z dzwonkiem.
Aktor Tom grający dyrektora nowej fundacji
skontaktował się z firmą Chrisa, aby stworzyć aplikację dla darczyńców.
Jestem Tom. Tom Monroe. Dyrektor.
- Chris. - Miło mi.
Fundacja nazywa się Pomoc Charytatywna Nauka i Jedność.
W skrócie PCHNIJ.
Nasz wielki projekt polega na budowaniu,
prawdziwym budowaniu, tych ośrodków.
Celem spotkania jest nawiązanie porozumienia
i przedstawienie Toma jako dyrektora o ważnej pozycji,
który wysłuchuje oferty współpracy...
Możemy przedstawić opcję „A”, „B” i „C”.
„A” obejmuje wszystko, pełny serwis.
...i zaprasza Chrisa,
aby nawiązał kontakty na uroczystym wieczorze inauguracyjnym.
Musicie przyjść na inaugurację.
Jeżeli wam się uda, wszystkie grube ryby tam będą.
Muszę lecieć.
- Dziękujemy bardzo. - Miło było poznać.
52 MINUTY DO POPCHNIĘCIA
Chris posłusznie podąża za Tomem i Berniem.
Weszli na dach z widokiem na proponowane miejsce budowy ośrodka.
Bernie poznał tam głównych pracowników fundacji,
którzy liczą na jego hojną darowiznę.
Przedstawię was. Bernie!
- To Eugene. - Tak.
Szef firmy budowlanej od ośrodków.
- Dzień dobry. - Eugene,
- jego też musisz poznać. - Graham Dixon, dyrektor finansowy PCHNIJ.
Chris odkryje mały zbieg okoliczności.
Eugene zauważy, że mają takie samo nazwisko.
Eugene Kingston.
- Chris Kingston. - O, cześć.
Daje to poczucie więzi,
co będzie ważne na samym końcu.
Poznał też kilku techników Eugene'a.
To Mark, a to Ray.
Kiedy był na dachu, widział, że Bernie siada na krawędzi, żeby zapalić.
- Panie Right. - Nie popychaj mnie!
To dziwne i niebezpieczne, ale jest bardzo istotne,
żeby Chris to zobaczył i później pamiętał.
- No dobrze! - Dziękuję bardzo.
Osoby na dachu zostaną tam, aby pokazywać gościom widok.
W tej chwili, na sali aukcyjnej,
Chris słucha próby przemowy Berniego,
którą będzie wygłaszać publiczności.
Nie mam własnych dzieci, to święta prawda,
ale teraz, dzięki PCHNIJ, czuję się, jakbym miał ich tysiące.
- Możesz? - Pewnie.
I skończę żartem.
Co jest wielkie, bez pokrycia i zawodzi wiele dzieci?
- Nie wiem. - Nie...
Co jest wielkie, bez pokrycia i zawodzi wiele dzieci?
Mój czek bez pokrycia.
To mój żart, on się śmieje, a ty nie.
Proszę wybaczyć, przerwałem.
Pieprzyć to...
Może chce pan odpocząć kilka minut w biurze.
Jest tam też woda.
Byłoby miło.
Chris, weźmiesz jego płaszcz i torbę
i zabierzesz do biura?
Chris jest teraz zupełnie uległy.
Wykonuje polecenia, nosi torby, śmieje się z kiepskich żartów Berniego.
I tak właśnie miało być.
Jest idealnie przygotowany na to, co się wydarzy.
Wszystkie pozycje na drugą połowę.
Proszę odetchnąć, wrócimy po pana.
Pójdziemy na szybkiego drinka.
Nie, niech zostanie, gdybym potrzebował...
I tu zaczną się dziać dziwne rzeczy.
Bernie będzie zestresowany i zdezorientowany,
aż wreszcie zdarzy się coś strasznego.
- Widziałeś katalog? - Jeszcze nie.
- To sprzedajemy. - Tak.
Wiktoriańska 18-karatowa złota bransoleta, cena wywoławcza 3000 funtów.
To niemożliwe... Popatrz tylko.
Bernie, dyktafon, mów do dyktafonu.
Sue...
Przeglądam... katalog aukcyjny PCHNIJ
i wszystkie ceny... Za dużą japońską wazę,
1890 rok, cena wywoławcza 2000 funtów!
- To nie do pomyślenia. - Rozumiem, a mają ceny minimalne?
Wiem, że to fundacja, ale mają zarobić,
a nie, kurwa, wszystko oddać.
Oczywiście.
Co? Nie rozumiem, dlaczego wszystko jest od...
- Nie, tu zmieniono. - Co?
- Cena wywoławcza 20 tysięcy. - To rozumiem.
A za 18-karatową bransoletę 12 tysięcy.
To... To co to, kurwa, jest?
Pewnie stara bzdurna wersja. Wyrzucę ją.
Nie, chcę... Porozmawiajmy z...
- Tomem? - Tak.
Porozmawiajmy z Tomem.
To bzdura. Poprzyj mnie. Weź ten drugi... Nie, zostaw rzeczy.
Tutaj?
Powiedz mu, że to 20 tysięcy, nie dwa. Tom?
Tak, słucham?
Przeglądaliśmy katalog
i wielu rzeczy nie rozumiemy.
Jedziemy.
Są dwie. Ta właściwa.
Duża japońska waza i cena... to dwa tysiące, a mówiłeś, że 20.
Ten drugi miał wyższą. Jest cały stos...
Na obu jest dwa tysiące. Mówiłeś, że 20.
- Pójdę sprawdzić. - Nie, czekaj.
Dlaczego jest błąd?
Chcę porozmawiać z licytatorem, muszę...
Rozmawiał pan z nim i pomógł ustalić te ceny.
- Nie przypominam sobie. - Dobrze.
Jeśli tego nie zapisałeś, to się nie zdarzyło.
- Mamy potwierdzenie. - Gdzie samochód?
- Samochód? - Zabrała go i...
Nic mu nie będzie. Przyprowadzimy go po przemowie.
I dlaczego... Ktoś mówił, że niebieski dywan, a to...
Bernie!
Nic panu nie jest?
Bernie, jak mogę pomóc?
Pigułki.
Pigułki. Gdzie są?
Chris, ja zadzwonię po karetkę. Poszukaj w torbie i w płaszczu!
Znajdź pigułki i przynieś!
Bernie?
- Nie żyje? - Tak, stary.
49 MINUT DO POPCHNIĘCIA
Dzwoniłeś po karetkę?
- On nie żyje, stary. - Wiem, ale jednak...
Daj nam chwilę.
Nie powinieneś go reanimować?
Umiem to zrobić.
Próbowałem. Nie żyje.
Zadzwonisz do kogoś?
Chwila. Daj mi chwilkę.
Chris, weź jego torbę, płaszcz i zanieś do biura.
Daj mi odetchnąć.
Wybacz, Bernie.
Słuchaj, za chwilę wejdzie tu 70 osób.
Weź je i połóż na stole.
Boże, jego przemowa.
Połóż tam.
Siedemdziesiąt osób wejdzie tutaj. Nie mogą tego zobaczyć.
Weź go za nogi, pod kolana.
Dalej, Chris, musisz mi pomóc.
Pod kolana. Wybacz, Bernie.
Masz?
- Trzymasz? - Tak.
Zaniesiemy go do biura.
Nie możemy go tam zostawić.
Wynieśmy go najpierw.
Muszą wynieść ciało z sali. Teraz przenosi zwłoki
i zupełnie tego nie kwestionuje, to dobrze.
Boże. Wybacz, Bernie.
Dobra, wnieśmy go.
- Dobra. - Na to?
Tu na chwilę. Dobra. Niech pomyślę.
Podłożyć mu coś pod głowę?
- Chris. - Tak.
Dobra robota, stary.
Dobrze.
To nie moja robota. Co zrobimy? Zadzwonimy po kogoś?
Zaraz przyjdą tu ludzie.
Uspokój się. Zadzwonimy po kogoś, ale nie teraz, dobrze?
- Dobrze. - Nie możemy go tak zostawić.
Dobra. Co jest w tej skrzyni?
- Nie włożymy go tam. - Co w niej jest?
Prezenty i...
Wyjmij wszystko i połóż na biurku.
Powiedz, że go tam nie wsadzimy?
Po wszystkim wrócimy po niego.
Chris, tu chodzi o fundację,
o pieniądze, o dzieci.
Nie chodzi o pieniądze.
Człowiek umarł. Musimy się tym zająć.
To dziedzictwo Berniego. Chciał pomagać dzieciom. Musimy to zrobić.
Zostawimy go tu tylko w spokoju,
w ciszy, z godnością, a później, po aukcji,
wrócę po niego i wyjdzie, że miał zawał.
Dzieciaki dostaną pieniądze i wszyscy będą zadowoleni, tak?
- Bernie nie jest i... - Oczywiście.
Skrzynia nie jest godna. Proszę cię.
Posłuchaj mnie, Chris. Bernie odszedł.
My tylko staramy się, żeby wszystko się dziś odbyło.
A kto wygłosi przemowę? Będą czekać.
Chris, otwórz skrzynię.
Dobra.
Weź go za nogi.
Dobra, Bernie, włożymy cię tu tylko do końca aukcji.
Już.
Proszę bardzo. To... Ostrożnie.
Krok po kroku doszliśmy do momentu, kiedy Chris chowa zwłoki do skrzyni
i nie jest w stanie temu zapobiec.
Więc powoli to podkręcamy.
Wyjdę pierwszy i po ciebie wrócę, dobrze?
Zadzwonisz do rodziny. A jak tu przyjdą?
- Co wtedy zrobimy? - Słuchaj.
Już za późno. Miałem zadzwonić po karetkę, a on odszedł. Nie żyje.
Karetka tu nie pomoże.
- Nie zostawiaj mnie. - Dobra.
- Nie zostawiaj. - Tak.
- Nie robisz nic złego.
Dobrze? Po aukcji z Berniem będzie wszystko OK.
Alex, wchodzisz.
Cześć, Tom. Nicholas się trochę spóźni.
Nie ma sprawy.
Pyta, czy może zaparkować na głównym miejscu.
- Tak, pewnie. - Nie ma sprawy, Nicholas.
Żaden problem. Do zobaczenia. Pa!
Wezmę tę kartkę. Samochody stojące pod budynkiem to koszmar.
Jakby się wycofywały. Mam.
Boziu! Muszę na chwilkę usiąść, strasznie mnie bolą stopy.
Mam kluczyki Berniego.
- Wezmę, super. - BMW. Bardzo fajny.
Tamara nie chce siedzieć obok Veroniki, kłótnia.
- „To ja mam większy jacht”... - Alex, zajmij się tym.
Nie wspominaj tylko Mediolanu. Są przy stoliku numer trzy.
- Dobrze. - Na razie.
Pa.
- Ludzie wchodzą. - My zaraz wejdziemy.
Widać, że jest zupełnie...
Nie jest zadowolony.
Pójdziemy teraz na aukcję.
- To naprawdę żaden problem. - Tom, wybacz.
- Nicholas, licytator. - Te korki.
- Hej, Nick! - A parkowanie...
To pewnie Bernie.
Witam.
- Możemy porozmawiać? - Tak.
Wzięto go za Berniego, martwego gościa,
i ziarno fałszywej tożsamości teraz wykiełkuje.
- Tyle rzeczy. - Tak.
Na aukcji sam wybieraj to, co trzeba.
Alex to dla ciebie zrobi, porozmawiaj z nią.
- Jeszcze parę minut, co? - Tak, leć.
- Do zobaczenia. - Dziękuję.
- On chyba wie, że nie jestem Berniem. - Nic mu nie mów.
- Nikt nie wie, jak Bernie wygląda. - Nie mogę nim być.
- Po prostu się pomylił. - OK.
Nic więcej. Gotowy?
- Tak. - Dobra, to...
trzymajmy się, dobra? Ja muszę.
- Siedzę obok ciebie, tak? - No pewnie. Nie opuszczę cię.
Zaraz zacznie się aukcja.
Chris pomógł Tomowi przeciągnąć ciało Berniego i włożyć je do skrzyni.
Co więcej, właśnie wzięto go za Berniego
i, co zrozumiałe, martwi się tym.
Nie chce udawać martwego ze skrzyni.
Przeszli właśnie na salę aukcyjną
i sprawy przybiorą jeszcze gorszy obrót.
Chris musi zachowywać się normalnie na sali pełnej poważanych gości.
Są tam w konkretnym celu.
Podporządkowanie społeczne
łatwiej osiągnąć wśród obcych. Zrobimy wszystko, żeby się dopasować.
PCHNIJ pracuje nad tym,
aby poprawić jakość życia wielu młodych osób
w trudnej sytuacji we współczesnym świecie.
To świetnie, że zachęcają do przekraczania swoich granic
i próbowania nowych rzeczy.
Dziękuję PCHNIJ za niesamowitą pracę i zmienianie życia
tak wielu dzieci i nastolatków.
Cześć, tu David Tennant. Niezmiernie miło mi
wspierać dziś PCHNIJ
i to, co robią.
Znane osoby nagrały wiadomości poparcia,
życzenia z okazji gali.
Wiedzą, że to fałszywa fundacja, że to nieprawda.
Większość z nich gościła w moich programach.
Ciekawe, czy Chris skojarzy ten fakt.
Dodają jednak prestiżu i presji,
aby siedział cicho i się nie wychylał.
Będzie się tu lepiej żyć.
To nowa fundacja, potrzebuje popchnięcia.
Chodzi o młodych, szerzenie szczęścia
w społecznościach miejskich, gdzie go bardzo brakuje.
Cześć, jestem Griff Rhys Jones i chcę tylko powiedzieć:
powodzenia.
Cześć wszystkim! Powiem tylko:
mnóstwo szczęścia na dziś, na imprezie inauguracyjnej PCHNIJ.
PCHNIJ to taka wspaniała organizacja, pracują tak ciężko.
Dosłownie pomaga zmienić życie ludzi,
którzy potrzebują tej zmiany.
Więc do dzieła.
Powodzenia we wszystkim. Niech wam się uda za wszelką cenę.
Za wszelką cenę.
PCHNIJ, za wszelką cenę.
Za wszelką cenę.
PCHNIJ, za wszelką cenę.
Muszę coś szybko powiedzieć, ale wrócę, OK?
- Tam? - Ale zaraz wrócę.
Za wszelką cenę!
Witam państwa.
Bardzo wszystkim dziękuję za przybycie.
Chcę dużo wypić, jeszcze więcej wydać.
Nie powiem wiele więcej.
Pozostawię to profesjonaliście, który zapewni nam ekscytujący wieczór.
Mówię o naszym licytatorze Nicku.
Dziękuję bardzo. Dzięki.
Bardzo dziękuję.
Dzięki. Tom Monroe! Dobry wieczór państwu.
Nicholas Lumley.
Jako licytator powiem,
że jakość pozycji dzisiejszego katalogu jest niewiarygodna.
I jest tu jedna osoba, której musimy za to podziękować.
Jest bardzo nieśmiały.
Najprawdopodobniej go państwo nie znają.
Jest samotnikiem i mamy wielkie szczęście,
że Bernie Right jest tu z nami.
O tam.
Powitajmy go zasłużonymi oklaskami.
Wstawaj.
Wspaniale.
Chce chyba powiedzieć kilka słów o tym,
dlaczego zdecydował się na ten szczodry gest, co to oznacza.
Mam jego przemowę.
- Nie mogę. - Po prostu przeczytaj.
Przeczytaj. Wejdź tam, przeczytaj przemowę i wróć.
Po prostu przeczytaj, słowo w słowo.
Dobra? Tylko przeczytaj.
...za wszelką cenę.
To bardzo trudny moment dla Chrisa.
Co państwo zrobiliby w takiej sytuacji?
Czy wybraliby państwo żenujące, szokujące zakończenie wieczoru,
czy udawaliby państwo darczyńcę,
który leży martwy w pokoju obok?
Proszę o gromkie oklaski
i powitanie pana Berniego Righta!
Dobry wieczór.
Trochę się denerwuję, proszę o wyrozumiałość.
Niezbyt często przemawiam przed takimi zgromadzeniami.
Wiele osób ucieszyło się na mój widok. To dobrze.
Ale jestem tu w konkretnym celu, nie tylko dla datków,
wywiązania się z kontraktów i zbudowania ośrodka.
Pierwszych kilka stron przemowy jest przygotowanych słowo w słowo.
Nie mam własnych dzieci.
Jestem jeszcze całkiem młody, więc miejmy nadzieję.
Ale teraz, dzięki PCHNIJ, czuję się, jakbym miał ich tysiące.
Teraz zostały mu dwa podpunkty.
„Historyjka z bananem” i „żart na koniec”.
Więc mam nadzieję... Może skończę żartem.
Co jest okrągłe i zawodzi tysiące dzieci?
Oby nie mój czek bez pokrycia.
A więc...
Bardzo dziękuję.
I proszę nie żałować funduszów, bo cele fundacji są fantastyczne.
Bernie Right, proszę państwa.
Rozpocznijmy aukcję. Mamy około 25 pozycji.
Nie zejdzie się zbyt długo.
Jest ze mną moja zdolna i pracowita asystentka, Holly.
- Przyjdzie z... - Świetnie ci poszło.
Dobra.
Kto chce rozpocząć za dwa tysiące funtów?
Dwa tysiące funtów.
Wstając i przemawiając, przedstawił się jako Bernie.
Jedno wielkie kłamstwo.
Trudno mu się wyplątać.
Dzieje się to po trochu.
Teraz już zaszło to za daleko.
Pięć tysięcy funtów!
Po raz pierwszy, drugi, sprzedane!
Pozycja numer jeden, proszę państwa. Dziękuję.
Przyszedł czas na pozycję niespodziankę.
Teraz się trochę zabawimy.
Licytacja pozycji niespodzianki.
Lubimy je. Wniesiemy tu tajemniczą skrzynię.
Jest to szansa dla każdego, kto chce trochę policytować.
Zaczniemy dość nisko.
Jeśli to pierwsza aukcja...
Gdzie oni idą?
Pierwszy licytujący, ręka w górę.
Czekaj. Chris. Czekaj.
O kurwa.
Pierwsza tajemnicza skrzynia wjeżdża z czymś cudownym w środku.
To nie jakieś baloniki czy piórka.
Jest tam coś naprawdę godnego licytacji.
- Czekaj. - Kurwa.
- Tom. - Spokojnie.
Panie i panowie, w skrzyni mamy tajemnicę.
Daję słowo, że warto licytować. Kto zacznie?
Musimy ją zdobyć, rozumiesz?
Ja nie mogę licytować, bo to moja fundacja.
Ty licytuj, ja zapłacę.
- Dobra? Musimy ją zdobyć, jasne? - Dobrze.
Mamy 1500... 2000.
Mamy 2000, 2500, 3000.
Czy pani z tyłu licytuje?
Mamy 3000, 3500. To ładna pozycja. Już wszyscy?
Nowy licytujący z tyłu. Czyli 4000, 5000. To nasz darczyńca.
W porządku. Jest OK.
Mamy 6000 od pana.
Teraz 7000. Bernie daje 7000.
Dziękuję panu bardzo. Mamy 7000.
Teraz 8000, 9000! Bernie.
Chce to mieć. Mamy 9000.
Może wie, co tam jest. Czyli 9000.
Prowadzi nasz darczyńca, 9000 funtów.
Sprzedane Berniemu Rightowi za 9000 funtów!
Uda nam się ją przenieść? Przeniesiemy ją?
Teraz to, na co wszyscy czekali.
- Chcemy wiedzieć, co jest w skrzyni? - Tak!
- Chcemy wiedzieć, co jest w środku? - Tak!
Chcemy otworzyć skrzynię?
Otwierać!
Otwierać skrzynię!
Posłuchaj, pamiętasz, co było w skrzyni?
Pamiętasz? Tylko iPady!
Zajrzyj i powiedz, że iPady. Dobra?
- To wszystko, tylko zajrzyj. - Idzie!
- Już czas, proszę otworzyć. - Otwierać skrzynię.
Nie chciałbym popsuć niespodzianki.
Myślę, że będzie to moja tajemnica.
- Nie! - Wybaczcie.
Otwieraj!
Nie otworzył jej, niestety.
Chris nie wie, że to fałszywy alarm.
Nie jest to skrzynia, w której jest Bernie.
Tamta dalej stoi w biurze.
Pierwszy raz Chris nie wykonał polecenia.
Musi zrozumieć, że to inna skrzynia, a ciało jest ciągle w biurze.
- Przejdźmy dalej. - Dobra robota.
Jeśli ktoś żałuje, dobre wieści:
za jakieś 20 minut będziemy mieć kolejną skrzynię.
Ale...
Słowo daję, że jest w niej coś niezwykłego.
Dobra, wychodzimy. Spokojnie.
Dobrze? Spokojnie. Idziemy.
Mam 6000 od pani.
Czy będzie 6500?
Może 6500?
Dzięki Bogu.
A tamta skąd się wzięła?
Skrzynie.
Wyjaśnij, że to była inna skrzynia.
Wiesz co? Już rozumiem.
Tu była druga. Chryste.
Nie możemy jej tu zostawić, rozumiesz? Zrobimy tak.
Kluczyki. Mam jego kluczyki.
Gdzie Alex zaparkowała jego samochód?
Nie mam pojęcia. Blokował wjazd.
Czyli gdzieś od frontu. Zrobimy tak:
weź ciało, włożymy je do samochodu,
upozorujemy zawał w samochodzie.
Ktoś go znajdzie w samochodzie.
- My go później znajdziemy, tak? - OK.
- Tak. - Dobrze.
O wiele lepiej. Nie możemy go wynieść.
Daj mi chwilkę.
Wiem już. Przy wejściu jest wózek inwalidzki.
Pójdę po niego.
Wsadzimy go na wózek, wywieziemy.
Będzie to wyglądać, jakby ktoś źle się poczuł.
Za chwilkę wrócę. Idę po wózek i wracam. Dobra?
Chris jest zaplątany w pajęczynę kłamstw.
To istotne.
Na końcu tej podróży musi czuć się,
jakby było tylko jedno wyjście. Kiedy ktoś poleci mu morderstwo.
Mam 1200 funtów.
W porządku?
- Trzymasz się? - Tak.
Świetnie. Dobra.
- Wsadźmy go. - Trzymasz?
Jakby ktoś spojrzał mu w oczy.
Po co mu okulary słoneczne?
Źle się poczuł i go wywozimy.
Ty pchaj. Ja zrobię przejście.
Nie chcę go dotknąć, ale popraw mu ubranie.
Bernie, będziesz wyglądać tak szykownie, jak zawsze.
Ostatnia podróż, stary druhu.
Chris, głęboki oddech.
Ale czy nikt mnie nie zatrzyma po drodze?
- Żadnego z nas. - Albo nie dotknie...
Powolutku.
Powolutku, spokojnie.
Są skupieni na aukcji.
Cena wywoławcza 1000 funtów.
To rozsądna cena.
Czyli 1000 funtów na początek.
Dziękuję pani, 1000 funtów.
Mam 1000 funtów. Teraz 2000.
Dziękuję panu, 2000.
I 2500, 3000. Dziękuję.
Mam 3000 funtów.
Teraz 4000 funtów. Ostatecznie.
- I 4500! - Włóż do kieszeni!
Mam 4500. Nowy licytujący z tyłu, 5000!
Pan na wózku.
Mam 5000 funtów.
Naprzeciw wszystkim.
- Za 5000 funtów. - Chyba się zgłosiliśmy.
Czyli sprzedaję za 5000 funtów!
A jednak 6000, dziękuję. Nowa licytująca.
Mam 6000 funtów. Pani daje 6000.
Pan zniknął. Za 6000 funtów.
Na zewnątrz kilku maruderów.
Do kurwy...
Kilka osób się kręci.
Chodź.
Teraz położymy go tu.
Nie zostawimy go na wózku. Ktoś może chcieć mu pomóc.
Położymy go na kanapie.
Jakby trochę za dużo sobie wypił.
Potem pójdziemy po samochód, podjedziemy od frontu
i go wyniesiemy, dobra?
Wózkiem nie przejedziemy. Drzwi obrotowe.
To niebezpieczne.
Brak drogi dla wózka.
Wiem, niedorzeczność.
Wstaw go tam, wsuń.
Bernie, za chwilkę wrócimy, dobrze? Zabierzemy cię do samochodu.
Pijacy.
Kto to?
Nikt.
Są nieszkodliwi. Jacyś goście.
Trochę pobudzeni, po kilku głębszych.
- Dobra? Dave! - Jak leci, Tom?
- Wporzo? - Co tam?
Fajnie cię widzieć. Znasz Bena?
Mój kumpel. Co tam?
Świetna impreza.
Troszkę sobie popiliście, co?
Przytulmy się.
- On... - Co?
Popatrz tylko.
Patrzcie!
Chłopaki, wypił sobie za dużo i tyle.
- Wszystko z tobą OK? - Zostawcie go.
- Stary. - Nic mu nie jest.
Są nieszkodliwi. Nic nie mów.
Pójdę po samochód, a ty go wyprowadź, OK?
Nieszkodliwi.
- Zróbmy sobie fotkę. - Ty nam zrób.
- Nie, słuchajcie. - Siadaj, ja zrobię.
Żadnych zdjęć.
- Proszę. - Tak, zrób.
Żadnych zdjęć.
Nie.
Słuchaj, jedziemy!
Spokojnie!
Nie żartuję, jesteście zalani.
Nie chcecie takiej fotki.
No dobra, stary. Racja.
Wporzo?
To twój tata?
- Nie. - Brat?
A gdyby to był wasz tata?
Dobra, stary. Racja.
Jasne. Jedna fotka.
Już?
Wykadrował go. Nie ujął go na zdjęciu, genialne.
Nie chce obciążających dowodów,
więc wykadrował Berniego ze zdjęcia.
Mogą państwo myśleć,
że Bernie jest niesamowity w graniu martwego.
A to dlatego, że nie jest to Bernie.
Nic panu nie jest?
Pigułki? Gdzie są?
Ja zadzwonię po karetkę. Poszukaj w torbie i płaszczu.
Znajdź pigułki i przynieś! Bernie?
Podmieńcie ciało. Teraz.
Wiedziałem, że osoba, którą wybierzemy,
musi być przekonana, że ma do czynienia ze zwłokami.
- Nie żyje? - Tak, stary.
Musiały właściwie wyglądać i być odpowiednie w dotyku.
Jakby przenosili zwłoki.
Więc dwa miesiące temu...
Cześć.
...poprosiłem o pomoc artystów od efektów specjalnych,
laureatów Oscara Lou i Dave'a Elsey z Igor Studios.
Aby eksperyment się udał,
martwy Bernie musiał być do rozpoznania gołym okiem.
Więc każdy zakamarek i każdą zmarszczkę na twarzy aktora Simona odciśnięto
i pokryto plastrami gipsowymi.
- Powinno zejść. Właśnie. - Dobra robota.
- To twój negatyw. - Ciężar jest niesamowity.
- Prawda? - Nie spodziewałem się tego.
Odciśnięto każdy szczegół, w tym kończyny Simona...
Na pewno się nie nudzę.
jego pośladki, uszy, a nawet jamę ustną.
Dobrze. Wypluj, jak chcesz.
- Wybacz. - OK.
Spróbujemy jeszcze raz.
- To on, co nie? - Tak.
Gliniany odlew.
Od naszej ostatniej rozmowy myślałem o tym
i teraz chyba jeszcze bardziej panikuję.
Nie mamy żadnego marginesu błędu. Nie mogę przez to spać.
Nie jestem sam.
Zwykle martwimy się tylko wyglądem, a nie dotykiem.
Pomyślałem, że przydadzą się ścięgna, żyły.
- Wszystko. - Tak.
Rozgryziemy to.
No pewnie, to dzięki tym szczegółom wydaje się to prawdziwe.
Jak prawdziwa skóra. Czuć kości. Ciężar jest...
realistyczny. To...
poziom dokładności, z którym się jeszcze nie zmagałem.
Owłosienie Simona sfotografowano i pojedynczo odtworzono.
Wprowadzono do realistycznej silikonowo-lateksowej skóry.
Trochę włosów do uszu i do nosa.
Wszystkie te szczególiki...
to kolejny krok ku temu, żeby ciało było przekonujące.
Wreszcie, po dwóch miesiącach pracy, produkt był gotowy.
To zupełnie niewiarygodne.
Nie da się tego porównać...
do zobaczenia się w lustrze.
Nie jesteś przygotowany na trójwymiarową doskonałość.
Pierwsze takie osiągnięcie w historii efektów specjalnych:
replika ludzka naturalnych rozmiarów. Porusza się normalnie, taka sama w dotyku.
Pod spodem czuć kości.
I wygląda idealnie.
Każdego to przekona. Ja sam jestem przekonany z tej odległości.
17 MINUT DO POPCHNIĘCIA
No dobra, chłopaki! Nabawiliście się.
Wracajmy na aukcję. Wydajcie trochę pieniędzy.
No już, ruchy. Idziemy. Było miło.
Pa, koledzy. Bardzo dziękuję. Narka. Najlepszego.
Kto to?
Kurwa, to są... Nie mogę znaleźć samochodu.
Nigdzie go, kurwa, nie ma.
Jestem wkurwiony!
Tom, uspokój się. Spokojnie.
- Wody. - Już dobrze.
Mam dużo lepszy pomysł. O wiele lepszy.
Weźmiemy go i położymy na dole schodów.
- Dobra? - Po co?
Żeby wyglądało, jakby spadł.
Nie podoba mi się to.
Słuchaj, nic innego nie możemy zrobić.
Tu nie przejdziemy, więc tędy.
A tam zostaje nam tylko dół schodów.
Podeliberujmy, jak dojdziemy. Wsadź go na wózek i go zabierzmy.
Jak wszyscy sobie pójdą, wrócimy po niego i będzie OK.
Jak wszyscy sobie pójdą, to ty i ja... Ja palę.
Wyjdziemy na tyły: „O, jest Bernie”. Idziemy.
Ostrożnie.
No chodź, Bernie. Idziemy.
Dobra.
Ty znowu pchaj, ja zrobię przejście.
Idziemy.
Nikogo nie powinniśmy spotkać, ale powoli.
Dobra robota.
Nie śpiesz się. Polecę sprawdzić.
Dobra, idziemy.
Jak to zrobimy, to już koniec. Wszystko będzie OK.
Ale nie jest to najlepsze miejsce.
Słuchaj, mam teraz dużo na głowie.
Musimy rozwiązać ten problem. I to jest sposób.
Więc... Weź go znowu za nogi.
Wezmę go za ręce. Dalej, Bernie.
Dobra.
Połóżmy go.
Po prostu go tu połóżmy. Na boku.
Tak. Dokładnie. Właśnie.
Chodź.
Już. Tak.
Czyli sytuacja wygląda... Niech pomyślę.
Źle się poczuł.
Spadł ze schodów i miał zawał.
Chwila.
Skoro spadł, to miałby siniaki, nie?
Nie.
- Musimy go trochę posiniaczyć. - O nie.
No ale miałby siniaki po upadku.
Może miał zawał i spadł.
Nic nie poczuje. To ważne: nic nie poczuje.
- Słuchaj, on nie żyje. - To wiem.
Nic nie poczuje. Kopnij go.
Nie.
No dobra, chciałem to przemyśleć.
- Tu jest dobrze. - Tak.
Spróbuj ponownie.
„Nic nie poczuje. Nie żyje”.
Kopnij go w brzuch. Nic nie poczuje.
Nie, nie dotyka się go. To wiem na pewno.
Dobra. OK.
- Nikt go nie dotknie. - Weź wózek.
Oczywiście mieliśmy tu nadzieję, że kopnie zwłoki,
aby je posiniaczyć, ale nie.
To drugi raz, kiedy Chris nie zrobił tego,
co chcieliśmy.
Więc może wcale tego nie zrobi. Nie wiem, ale brawo.
Pamiętasz ludzi z dachu?
- Tak. - Których poznałeś. Są tu.
Szybko się przywitajmy.
Wiedzą, kim jestem.
Ludzie, których Chris poznał wcześniej, cały wieczór byli na dachu.
Nie widzieli więc, jak udawał Berniego.
- Hej. - O, cześć.
Hej. Pamiętacie Chrisa?
- No pewnie. Jak tam? - Eugene, Alex, Graham.
- Wszystko gra? - Jak tam, Chris?
- Tom? - Tak.
Miło mi, jestem Nicky. Żona Berniego.
- Miło mi. - Mnie również. Wiele o panu słyszałam.
Cały wieczór szukam Berniego.
- Wyszedł na papierosa. - Tak?
Chciałam z nim porozmawiać. Miałam jechać do znajomych,
a on nie odbiera telefonu.
Mogę pani w czymś pomóc?
- Może mu pan dać te pigułki? - Tak.
Miał je wziąć 20 minut temu.
Na co są?
Na taki jakby stan śpiączki.
Po ataku staje się lekko blady,
z lepką skórą, bardzo zwalnia mu puls.
Wygląda okropnie, szczerze mówiąc trochę jak martwy.
Ale, wyjaśnijmy to sobie, dalej żyje?
Tak, oczywiście! Więc ułóżcie go w wygodnej pozycji,
jeżeli dostanie ataku. Ale pewnie nie.
A ile pigułek bierze?
- Przepraszam, ile pigułek? - Dwie.
- Dwie? - Tak, tylko dwie.
Dobrze, pa!
Szokująca informacja żony, że Bernie wcale nie jest martwy,
przyśpieszy wydarzenia do ostatecznego momentu podporządkowania na dachu.
- Tom, nic ci nie jest? - Kurwa!
- Tom? - Słuchajcie...
Słuchajcie... Nie mogę już dłużej. Chodźcie z nami.
- Wyjaśnię, co się stało. - Co?
Chodźcie z nami, to wyjaśnię.
- No dobrze, chodźmy... - Co tu się dzieje?
- Nie wiem. - Chris?
Idą do ciała, żeby wyjaśnić, co się dzieje.
Bardzo mnie zdenerwowałeś.
Chris, potrzebujemy ich. Powiedz im wszystko.
Wszystko, co się dziś zdarzyło. Powiedz.
- Teraz? - Tak.
- Wszystko. - Czyli co?
No więc...
Myślę, że ty... Wyjaśnisz?
Chris, powiedz im wszystko. Są nam potrzebni.
Poznałem Berniego, cudowny człowiek.
Miał atak. Uznaliśmy, przez wiek
i problemy zdrowotne, że to zawał.
Więc niestety myśleliśmy, że Bernie zmarł.
Coś okropnego. Strasznego. Ale...
Uznaliśmy, że takie wielkie wydarzenie...
„Uznaliśmy”. Przyznaje się do współudziału.
No więc udawałem, że ja to Bernie.
Naprawdę... Nie wiem, co powiedzieć.
- Bardzo mi przykro. - Spokojnie.
To gdzie on teraz jest?
Wróciliśmy do biura i przewieźliśmy go na wózku inwalidzkim.
Położyliśmy go na dole schodów.
Zrobiliśmy to tylko dlatego,
że myśleliśmy, że najlepiej, jak zostanie przez kogoś odnaleziony.
Mieliśmy wrócić i zająć się ratownikami...
- No dobrze. - Nikt nic złego nie zrobił.
Wszystko jest OK.
Ale dowiedzieliśmy się,
- że miał atak i musi wziąć pigułki. - Już!
Dobra.
- Co to ma, kurwa, być? - To jakiś żart?
- Jakiś... - No nie! Chwila.
- Chris, zostawiliśmy go tu, prawda? - Co jest?
- Zostawiliśmy. - Co...
To jakiś żart? Mało zabawny.
- Gdzie jest Bernie? - Tu go zostawiliśmy.
Kurwa, Chris, tu go zostawiliśmy.
Tu jestem, dranie! „Kopnij go w brzuch”!
- Wsadź go do skrzynki! - Bernie!
Dach, chodźmy!
Na pewno poszedł na dach?
Dobra.
Każdy element tego eksperymentu
został bardzo uważnie zaprojektowany.
Chris wszedł w stan podporządkowania, usłużnie wykonując drobne polecenia.
Presja dyrektora fundacji skłoniła go do transportu i ukrycia ciała.
Teraz wyznał swoją odpowiedzialność członkom zarządu PCHNIJ.
Jego czyny mogą sprowadzić na nich wiele kłopotów
i zagrozić całej fundacji.
Dobra, idziemy. Chodźcie.
3 MINUTY DO POPCHNIĘCIA
Bernie.
„Włóż go do skrzyni”! „Kopnij w brzuch”!
Bardzo przepraszam.
Zostawiliście mnie na śmierć!
Dobra, idziemy.
Złamanego grosza wam nie dam!
Wszystko, kurwa, słyszałem!
- Kopnij go w brzuch! - „Kopnij”! Pierdol się!
- Jesteś moim świadkiem, ty też! - Spokojnie.
- Nie, kurwa, zapalę sobie! - Proszę tu podejść.
Pierdolić przepisy BHP. Pierdolcie się! Dawać papierosa!
- Papieros! Dawać! - Bernie.
Chodźcie tutaj.
Co wy, kurwa, odstawiliście?
- To, co mi kazał. - Nie tak głośno!
Pójdziecie do więzienia. Wiecie o tym, nie?
Pójdziecie siedzieć, jasne?
To milioner. Zadba o to.
Co my zrobimy? Nie zamierzam stracić kontraktu.
Muszę opłacić cztery ekipy.
Z fundacją koniec. Rozumiesz, Tom?
Kurwa, pozwie nas i stracimy pracę.
- I co my zrobimy? - Nie wiem.
- Boziu! - Dałeś mu pigułki?
Musi uważać, jak tam siedzi. Jeszcze spadnie.
Nie. Słuchajcie. Mam.
Wszedł tutaj, za dużo wypił...
Nie wziął pigułek.
- Co to ma znaczyć? - Więc...
Więc co?
O Boziu!
Wypadek.
Miał atak i wypadek.
- Nie. - To wszystko.
Jaki wypadek? Po ataku zasypia.
- Nie umiera od tego. - Nie, kiedy nie żył,
jak myśleliście, było dobrze.
Nie. Absolutnie nie czułem się dobrze.
Tak? A jak poczujesz się w więzieniu?
Co zrobiłeś? Podałeś się za niego? To oszustwo!
- Musimy podjąć decyzję. - Tak.
Musimy się zgadzać!
- Już! - Nie ma mowy.
Wybieram więzienie.
- I tak tam trafisz. - Ratujemy cię od więzienia.
- Chris, to jedyne wyjście. - Ratujemy cię.
- To jedyne wyjście. - Jedyne.
Wszyscy powiemy to samo.
- To samo. - Dobra.
Wszyscy są za.
Dobra.
Więc kto to zrobi?
Co?
- To chyba oczywiste. - Kto to zrobi?
- Za wszelką cenę. - Co zrobi?
- To musisz być ty, Chris. - Nie.
To musisz być ty.
O czym wy do mnie mówicie?
Mówimy o jego wypadku.
Nie martw się, to moi pracownicy.
Po prostu... podejdź do niego, połóż mu rękę na plecach...
- Za wszelką cenę. - ...i mocno popchnij.
- Musisz. - Za wszelką cenę.
Podejdź do niego, połóż mu rękę na plecach i popchnij.
- Popchnij. - Zrób to.
- Nie ma mowy. - Za wszelką cenę.
- Słuchaj. - Nie. Nie ma mowy.
- Za wszelką cenę. - Za wszelką cenę, zrób to!
Pójdę siedzieć. Nie zrobię tego.
- Albo to zrób, albo idź stąd! - Idę.
Idę.
Wezmę nawet ręce do góry. Nie... Nie ma mowy. Przepraszam.
Przykro mi, ale nie ma mowy.
Idę.
Chris!
Cześć. Wszystko OK?
- Nie. - Nie. Dobrze.
Uspokój się. To był program o podporządkowaniu społecznym.
Jak daleko ono sięga.
Jak bardzo można kogoś popchnąć do zgody i posłuszeństwa.
Czy w końcu zepchniesz kogoś z budynku.
Czego nie zrobiłeś. Brawo!
- O nie! - Chodź się przywitać.
Dobra robota, niesamowite. To Simon.
Teraz mógłbym pana zepchnąć.
Chris odzyskał samodzielność swoich decyzji.
Ale nie zrobiliśmy tego tylko z nim.
Przez dwa dni przeprowadziliśmy eksperyment cztery razy.
POZOSTAŁA TRÓJKA
- Miło mi. - Dzięki, Alex.
- Martin? - Tak.
- Hannah. - Tak!
- Miło mi. - Na pewno nie ma w nich mięsa?
Prawie.
Prawie czy wcale?
Tak, wciśnij je.
Nie! Mama jest wegetarianką.
No już.
Zabiłaby mnie, gdybym jej to zrobiła.
POZNANIE BERNIEGO
- Miło mi. - Jego prawa ręka?
- Zgadza się. - OK.
Coś do picia?
Dzień dobry, jestem Eugene Turkington. Miło mi.
Eugene Speller. Miło mi.
Eugene Wykes. Dzień dobry.
- To moje nazwisko! - Żartuje pani! Fantastycznie!
- Kiedy wrócisz... - Nie rozumiem...
Bernie?
ŚMIERĆ
Nie żyje.
Weź go pod nogi. Wybacz, Bernie.
Będziesz teraz miał trochę spokoju.
Hannah, skup się, potrzebuję cię.
Nie znają go. Bernie, Bernadette.
To pewnie Bernie.
To pewnie Bernie. Dzień dobry.
„HISTORIA Z BANANEM”
Dostałem banana, ale go nie chciałem,
więc... udałem, że go jem,
ale tak naprawdę wyrzuciłem.
Dziękuję.
KOPNIĘCIE
Musimy go położyć na boku.
Miałby siniaki, nie?
- Dokładnie. - Miałby siniaki.
Kopnij go w brzuch. Ja stanę na czatach.
Dobra. Weź wózek i to wszystko.
Dobra. Jeszcze raz. I wystarczy. Jeszcze raz.
No już, ostatni.
- Kopnęłam go w brzuch. - O mój Boże!
- O Boże! - Nie miałam wyboru.
Bernie, wybacz!
„Kopnij go w brzuch”!
Zostawiliście mnie na śmierć!
Wszystko, kurwa, słyszałem!
„Kopnij go”! Kurwa, „kopnij”!
POPCHNIĘCIE
Co my, do cholery... Kopnęłaś go?
Co ty sobie myślałeś? Pójdziesz za to siedzieć.
- Wiesz o tym? - Idziecie do więzienia...
To oszustwo. Oszustwo.
Musimy to ogarnąć.
Przed chwilą, kiedy myśleliście, że nie żyje...
było dobrze.
Wszystko było dobrze, prawda?
- Nie. - Musimy podjąć decyzję.
- Za wszelką cenę. - Przyszedł tu i miał wypadek.
Wypadek. Cała szóstka.
Cała szóstka. Dobra?
O mój Boże!
- Dobra. - Tak, dobra.
Dobra. To kto to zrobi?
To chyba jasne, nie?
- Hannah. - Hannah, pytałaś, co możesz zrobić.
To musisz być ty, Martin.
- Jedno szybkie popchnięcie. - Za wszelką cenę.
- Jedno silne popchnięcie. - Za wszelką cenę.
- Za wszelką cenę, zrób to! - Za wszelką cenę.
Po prostu to zrób.
Za wszelką cenę.
PCHNIJ!
O kurwa!
W porządku?
Wiem, coś okropnego. W porządku?
Po pierwsze, nic mu nie jest.
Wisi na linie.
Jak zasłonisz światło, może zobaczysz,
że właśnie go odpinają.
Zobacz, nic mu nie jest.
OK?
Wszystko prowadziło do tego punktu i twojej decyzji.
Większość by to zrobiła.
Że ja na to poszłam...
Prawie zrezygnowałem.
Tak, zatrzymałeś się. Obserwowałem cię.
- Zatrzymałeś się i... - Tak.
Większość ludzi popchnęła.
Tak.
OK? Chodź tu.
Oddychaj.
Zejdźmy na dół. Przywitajmy się ze wszystkimi.
- Napijmy się. - Miałam tego nie zrobić.
Przestrzegam reguł. Jestem podporządkowana.
Nie sądzę, żeby to się zmieniło. To część mojej natury.
Ale myślę, że trochę większa asertywność,
popychanie wydarzeń po mojej myśli...
W tym sensie jestem dzięki temu pewnie trochę silniejsza.
Uważałem się za osobę, która nie byłaby kimś takim.
Że potrafię się postawić i powiedzieć: „Nie, nie zrobię tego”.
Teraz... postaram się żyć pełnią życia
i być odporna na wpływ innych.
Nie można non stop uważać, bo wiecznie żyłoby się w napięciu.
Co nie jest dobrym pomysłem. Ale na pewno, w obliczu pewnych sytuacji,
zastanówmy się, nim coś zrobimy, pomyślmy: „Co ja robię?”.
W eksperymencie nie chodziło o to, kto popchnie, a kto nie.
Chodziło o to, że nakłonił on uczestników do postępowania
wbrew ich moralności, wartościom i osobowości.
Chodzi o to, że wszyscy jesteśmy dogłębnie podatni na ten rodzaj wpływu.
Czy to w ramach grupy społecznej, czy ideologii.
To tak, jakbyśmy dostali czyjąś receptę na życie,
zgodną z przekonaniami i ambicjami innej osoby.
Zrozumienie tego, w jaki sposób można nami manipulować,
może dodać nam siły, pozwolić powiedzieć nie.
Nie ma mowy. Przepraszam.
Pozwolić nam to odepchnąć.
Napisy: Katarzyna Puścian